Νύχτα

Μυρίζει απότομα τούτη η νύχτα 

τ’ όνειρό σου
(μου ψιθυρίζει)

Στην άλλη μου ζωή 

θα γίνω φως σου.

Το Τελευταίο Ποίημα

                                          στην Anne Sexton

 Ήταν δεν ήταν το τελευταίο ποίημα

 Εσύ το ‘γραφες με μικρά

 Βήματα, προσεχτικά μην πατήσεις το θεό

 Και χαλάσει.

Θρίαμβος!

Θριαμβέψαμε.
Ντυθήκαμε Καίσαρες και φορέσαμε χλαίνες.
Το πλήθος είχε γυρισμένα απο το πάθος μάτια
και μαλλιά ακούρεφτα.

Γλεντήσαμε.
Ήπιαμε κόκκινο κρασί και φάγαμε καρπούζι.
Η πόλη γέμισε σημαιούλες που ανέμιζαν
μισόσκιστες στο ζεστό απόγευμα.

Μεθύσαμε.
Καναμε έρωτα με τράγους και σκυλιά.
Οι δρόμοι γέμισαν υγρά μυρωδάτα
και ήχους μανίας θεϊκής.

Μα εκείνος
καιγόταν μονάχος.
Καταμόναχος.

Έξοδος Σωτηρίας

Κάπου
εκεί
βρίσκεται
η πόρτα
που
κάποτε
θα πέρναγες
κι ειν' ανοιχτή
ακόμα,
να ξες.

Το Όνειρο

Κι όταν θα παίζω με φωτιές
θα είσαι ο Προμηθέας
να δίνεις στη φωτιά ζωή
με τα κοράκια πλάι
κι όταν εκείνα σε τρυπάν
εγώ θα σε γεμίζω
εγώ θα σε γεμίζω.

Άτιτλο

                                 Σε παράλληλα σύμπαντα 
                    οι άνθρωποι χαμογελούν σε κόρες
       που εγώ αποβάλλω 
απ’ το σώμα
    κάθε φορά 
σαν ξεπλένω τα υγρά σου.

Το Κρεβάτι της Ιοκάστης

Θέλω ν’ αγγίξω την τελευταία λευκή τούφα σου

Να την κρατήσω σφιχτά στα χέρια μου
Να γίνει στάχτη
Ωχρή που τη φυσάς και γίνεται χιόνι στο πάτωμα

Νερό στη βρύση

Σκιά στον τοίχο

Από ανθρώπους δυο

Ματιά τυφλού θολό γαλάζιο

Θάλασσας παγωμένης, ανέραστης εδώ και χρόνια

Πίσω απ’ τις ρυτίδες που κρύβουν τον ήλιο
Τον ήλιο που ‘βγαινε απ’ τ’ ανατολικά
Πιο ανατολικά, νότια, κι άλλο νότια
Μέχρι που η κατάρα της ερήμου να σώσει το γένος
Για να το σκοτώσει ανθρώπου χέρι
Λαμπρό χέρι, θερμό, χαραγμένο προσεχτικά σαν με σουγιά
Στο σταρένιο δέρμα
Δέρμα θεού, αθάνατο, σε πέτρα δεμένο
Σμιλεμένη εντολή αμαρτίας
Σε κρεβάτι νυφικό.

Οδοφράγματα ΙΙ

                                

                           στον  Theodor

Πολλαπλασιάζουμε ανάσες

τετραγωνίζοντας αριθμούς
σε δούρειους κύκλους

Κανένα κενό μεγαλύτερο της πατρίδας

Παραστάτες σε επετείους καλικαντζάρων
Ασθμαίνουμε στους πάγους των καρδιακών μας επεισοδίων

Μουδιάζεις πίσω από το σκοτάδι του χειμώνα
που αναμετρά το μπόι του
με το πάθος σκιερών αυλών

Άταχτα όνειρα

σε λευκούς τοίχους

Θα σκύβουμε νωχελικά
στον παλιό δειλό σας κόσμο

κι όπως πάντα

θα γευόμαστε το φόβο
στα οδοφράγματα
της παρθενικής μας ραφής.