Το τέλος του έρωτα

Σαν να γυρίζεις το βιβλίο 

ανάποδα,

αλλά προσεχτικά,

μην πέσουν κάτω 

τα γράμματα

και ξεχάσεις 

τη μνήμη.

σωφρονίσου

Η μουσική περνάει μέσα απ’ τα κιγκλιδώματα

γίνεται οσμή

θειάφι

διώχνει τα θεία

τα καταπατά

μείναμε λίγοι

ο διάβολος μας κλείνει το μάτι

ένα εγώ

ένα εσύ

ό, τι απέμεινε.

           

σωφρονίζομαι

κλείνω τη μουσική και πετώ από πάνω

απ’ την ανέχεια

ανέχομαι

φορώ το χαμόγελο κι ανέχομαι

το διάβολο να κόβει βόλτες

κλειστή τη μουσική

σωφρονίζομαι σου λέω

σιγά σιγά

λίγο εγώ

λίγο εσύ

όποιος απέμεινε.

Το "λα"

Ακούγεται πιο δυνατά

Το τσέλο

Η φωνή σου χάνεται

Χύνεται στη μελωδία

Νομίζω λέει σε θέλω

Μα με γελά

Ηχεί

Κακόφωνα

Το λα του λάθους

Lilith III (or Belly-button gods)

It is a land,

not a name.

Out of it sprang the gods,

the minor ones,

the ones that tickle babies while they sleep,

that make you forget where you put your keys,

and the ones that make you find them.

It is a weird sort of god-kind

that never requires adoration

or sacrifice.

They’re the sheep called for slaughter,

and the knife-thrust.

They never pass judgement,

though they laugh at catastrophes,

probably causing them while asleep,

(the opposite of volcanoes).

But if you believe in them they die,

unlike other, Major gods,

because they hate it when you find them.

They’re playing this hide-and-seek

so, obviously, you look for them,

like the keys.

But they’re not on the kitchen table

(the gods).

They’re not in the closet

nor inside you.

They're right there,

on top of the belly button,

pressing it shut 

so you don't bleed to your untimely death.

Νύχτα

Μυρίζει απότομα τούτη η νύχτα 

τ’ όνειρό σου
(μου ψιθυρίζει)

Στην άλλη μου ζωή 

θα γίνω φως σου.

Το Τελευταίο Ποίημα

                                          στην Anne Sexton

 Ήταν δεν ήταν το τελευταίο ποίημα

 Εσύ το ‘γραφες με μικρά

 Βήματα, προσεχτικά μην πατήσεις το θεό

 Και χαλάσει.

Θρίαμβος!

Θριαμβέψαμε.
Ντυθήκαμε Καίσαρες και φορέσαμε χλαίνες.
Το πλήθος είχε γυρισμένα απο το πάθος μάτια
και μαλλιά ακούρεφτα.

Γλεντήσαμε.
Ήπιαμε κόκκινο κρασί και φάγαμε καρπούζι.
Η πόλη γέμισε σημαιούλες που ανέμιζαν
μισόσκιστες στο ζεστό απόγευμα.

Μεθύσαμε.
Καναμε έρωτα με τράγους και σκυλιά.
Οι δρόμοι γέμισαν υγρά μυρωδάτα
και ήχους μανίας θεϊκής.

Μα εκείνος
καιγόταν μονάχος.
Καταμόναχος.

Έξοδος Σωτηρίας

Κάπου
εκεί
βρίσκεται
η πόρτα
που
κάποτε
θα πέρναγες
κι ειν' ανοιχτή
ακόμα,
να ξες.